வாதிக்க வருகிறீர்களா- அரசராகவா ? அறிஞராகவா ?
-மன்னர் மிலிந்தாவின் .கேள்விகள்
_____________________________________________________________________
T.W.RHY DAVIDS அவர்களின் அடியொற்றி.தமிழாக்கம்: புதுவை ஞானம்.
_____________________________________________________________________
SOURCE :
(Questions of King Milinda -T.W.Rhys David -tr.;part 1 pp6-7 (Sacred Books of the East,Vol.xxxv, oxford;
Clarendon Press,1890 ; reprinted by Dover Publications, New York, 1963).

———————————————–
பேரரசர் அசோகரின் மறைவிற்குப் பிறகு மவுரிய வம்சம் முடிவுக்கு வந்து விட்டது எனலாம்.அந்தப்
பேரரசு உள்நாட்டுப் பிளவுகளாலும் வெளிநாட்டுப் படையெடுப்பாலும் சிதைந்து போயிற்று. வட மேற்கு
இந்தியா, மேற்காசியாவில் இருந்து வந்த கிரேக்க மன்னர்களின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டது. இத்தகைய
கிரேக்க மன்னர்களில் மிகவும் முக்கியமானவர் மன்னர் ‘மென்னாந்தர் ‘ ஆவார்.இவர் கி.மு. இரண்டாம்
நூற்றாண்டில்ஆட்சி செய்ததாக இந்திய வரலாற்று ஆதாரங்களில் குறிப்பிடப் படுகிறது. அவர் பவுத்த
மதத்துடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டிருந்ததாலும், கிரேக்க கலாச்சாரத்துக்கும் பவுத்த மதத்திற்குமான
முக்கிய தொடர்புப் புள்ளியாக இருந்ததாலும், அவரைப் பற்றி சற்று விரிவாகப் பேச விரும்புகிறேன்.

பேரரசர் அசோகர் பவுத்த சமயத்தைச் சார்ந்தவர் என்ற முறையில், தனது கொள்கைகளையும்
நம்பிக்கைகளையும், பல மன்னர்களுக்கும் தெரியப்படுத்தும் விதத்தில் , அவர்களது அரசவைக்குப் பல
தூதுவர்களை அனுப்பினார். ஆனால் அவரது முயற்சிகள் எந்த அளவு வெற்றி அடைந்தன என்பதைத்
தெரிந்து கொள்ளும் வழிவகைகள் தென்படவில்லை. ஏனெனில், மேற்கத்திய செவ்வியல் தரவுகளில்
இத்தகைய தூதுக்குழுக்கள் பற்றிய குறிப்புகள் காணக் கிடைக்கவில்லை.

பேரரசர் அசோகர் ஆண்ட போது இந்தியா, ஒன்று பட்டதொரு பேரரசாகத் திகழ்ந்தது என்பதோடு கிரேக்க
அரசை விட அளவிலும் பலத்திலும் மேம்பட்டு விளங்கியது. ஆனால் மன்னர் ‘மென்னாந்தர் ‘காலத்தில் நிலைமை
தலை கீழாக மாறிவிட்டது. அரசியல் மற்றும் இராணுவ பலம் மேற்கே இருந்தது. இந்தியா பலவீனமுற்றும்
சிதறியும் ஆக்கிரமிப்புக்கு உட்பட்டு அடிமைப் படுத்தப் பட்டது. இருந்த போதிலும் கலாச்சாரத்திலும்
ஆன்மீகத்திலும் கிழக்கும் மேற்கும் ஒன்றையொன்று சம பலத்துடன் எதிர் கொண்டன.

பாலி மொழியில் எழுதப்பட்ட பவுத்த இலக்கியங்களில் ஒன்றான ‘மிலிந்த பானா’-வில் மன்னர் மென்னாந்தர்
மிக முக்கியமான இடம் வகிக்கிறார். ‘மிலிந்த பானா’ என்பதற்கு மன்னர் மிலிந்தாவின் கேள்விகள் என்று
பொருள் படும்.அவரது பெயரின் பாலி வடிவம் மிலிந்தா என இருப்பதாலும், நான் பாலி நூல்களை
விவாதத்துக்கு எடுத்துக் கொள்வதாலும் அவரை நான் ‘மிலிந்தா’ எனவே அழைக்க விரும்புகிறேன்.

முதலில் அவர் எப்படிப் பட்டவர் என்பதைப் பார்ப்போம்.அந்த நூல் அவரைக் கீழ் வரும் சொற்களால்
குறிப்பிடுகிறது. ” மிலிந்தா கற்றறிந்தவர், நாவன்மை மிக்கவர், மதியூகி, செயல் திறன் மிக்கவர், உன்னிப்பாக
கவனிப்பவர். அதே வேளையில் கடந்த காலம், நிகழ் காலம், எதிர்காலம் பற்றிய பிரச்சனைகள் மீது உயரிய
பாடல்களை இயற்றி சொல்லாலும் செயலாலும் புகழ் பெற்றவர். அவருக்குத் தெரிந்திருந்த கலை அறிவியல்
பலப்பலவாகும்.பாரம்பரிய ஞானமும், மதச்சார்பற்ற சட்டங்களும்,சாங்க்யா- யோகா- நியாயா- நியாய
வைஷேசிகா-போன்ற தத்துவங்களும்,கணிதம், இ¨சை,மருத்துவம்,நான்கு வேதங்கள்,புராணங்கள்,இதிகாசங்கள்
வானவியல்,கண்கட்டு வித்தைகள், சித்துவேலைகள்,மந்திரங்கள்,யுத்தக் கலை,கவிதை,விவாதம்(தர்க்க சாஸ்திரம்)
என, ஒரு வார்தையில் சொல்வதானால் பத்தொன்பது கலைகளும் அவருக்குத் தலை கீழ்ப் பாடம்”

“ஒரு தர்க்கவியல் நிபுனர் (விவாதக்கலையில் வல்லுனர்) என்ற வகையில் அவருக்கு நிகரானவர் யாருமில்லை
என்பதோடு அவர் வெல்லுதற்கு அரியவரும் ஆவார்..வெவ்வேறு தத்துவ சிந்தனை மரபினரால் தலை சிறந்தவர்
என அங்கீகரிக்கப் பட்டவர்.அறிவாற்றலிலும் உடல் வலிமையிலும் , வேகத்திலும் விவேகத்திலும் இந்தியா
முழுவதும் மிலிந்தாவுக்கு இணையானவர் யாருமே இல்லை.அவர் செல்வந்தரும் கூட.செல்வத்திலும் செல்வாக்கிலும்
வல்லமை வாய்ந்தவர்.அவருக்கிருந்த ஆயுதம் தாங்கிய திரளுக்கு எல்லையே இல்லை.” 1.The questions of king
Milinda -T.W.Rhys David -tr.;part 1 pp6-7 (Sacred Books of the East,Vol.xxxv, oxford; Clarendon Press,1890

மேற்கண்ட ஏட்டுரை அந்த நூலுடன் பிற்காலத்தில் சேர்க்கப்பட்டதாக இருக்கலாம். இரண்டாயிரம்
ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த இந்த அரசர் பற்றிய சித்தரிப்பு எவ்வளவு உண்மை வாய்ந்தது
என்பதனை நிர்ணயிக்கும் வழி வகை ஏதும் நமக்கில்லை.ஆனால் குறைந்த பட்சம் அக்கால இந்தியாவில்
எந்த அளவு கல்வி செழுமையாக இருந்தது, கற்பதற்கு எத்தனை துறைகளில் வாய்ப்புகள் இருந்தன என்பதை
இது சுட்டிக்காட்டுகிறது.
—————————————————————————————————————————————————————————————–
அறிவாளிகளுக்கும் மன்னர்களுக்கும் இடையிலான சொற்போர் : |
_______________________________________________________ |
மன்னர் மிலிந்தாவுடன் வரலாற்றுப் புகழ் பெற்ற தனது வாதத்தைத் தொடங்கு முன், தாம் எந்த அடிப்படையில், |
எந்த நிபந்தனைகளின் பேரில் விவாதத்தைத் தொடங்குவது என்பதனை நிர்ணயிக்க முயற்சித்தார். அந்த முயற்சி
கீழ் வரும் புகழ் பெற்ற வாசகங்களால் பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளது:

அரசர் சொன்னார், “மதிப்பிற்குறிய அய்யா ! நீங்கள் என்னோடு வாதம் செய்ய வருவீர்களா ?”

” ஒரு கல்விமானாக என்னுடன் விவாதிப்பதாயின் நன்று.ஆனால் ஒரு அரசர் என்ற முறையில் விவாதிப்பதாக
இருந்தால் வாதிட மாட்டேன்.”

“அப்படி என்றால் கல்விமான்கள் எவ்வாறு விவாதிப்பார்கள் ? ”

“அறிஞர்கள் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி ஒருவரோடு ஒருவர் விவாதிக்கும் போது அந்த விஷயம் முடிவு
பெறுவதில்லை. அது ஒரு சிக்கலை-முடிச்சை அவிழ்ப்பது போன்றது. ஒருவரோ மற்றவரோ தவறு என்று
நிரூபிக்கப் பட்டால் தவறு செய்தவர் தனது தவற்றினை ஏற்றுக் கொள்வார். மாறுபடும் பண்புகளும் அதற்கு
எதிரானவையும் உறுதி செய்யப் படுகின்றன. இருந்த போதிலும் இருவருமே சினம் அடைவதில்லை. அரசரே!
இவ்வாறுதான் அறிஞர்கள் விவாதம் நடத்துவார்கள்.”

“அரசர்கள் எவ்வாறு விவாதிப்பார்கள்? ”

” மேன்மை தங்கியவரே ! ஒரு அரசர் ஒரு விஷயத்தை விவாதிப்பாராயின், ஒரு கருத்தை முன் வைப்பார்.
யாராவது அவரது கருத்தில் இருந்து மாறுபட்டால் மாறுபவருக்கு தண்டம் விதிக்க முற்படுவார்.’அவனுக்கு இந்த
விதமான தண்டணை வழங்குங்கள் என்று உத்தரவிடுவார்.மாட்சிமை தங்கிய அரசே இவ்வாறுதான் மன்னர்கள்
விவாதிப்பார்கள்.”

“மிகவும் நல்லது.நான் அரசன் என்ற முறையில் அல்லாது அறிஞன் என்ற முறையிலேயே விவாதிக்க
விரும்புகிறேன்.போற்றுதலுக்குரியவரே ! எந்த தயக்கமும் இன்றி உங்களது சொந்த சகோதரனுடன் பேசுவது
போலவோ, ஒரு கற்றுக்குட்டியுடன் பேசுவது போலவோ, அல்லது சாதாரண கடைமட்ட சீடனிடம் பேசுவது
போலவோ, அல்லது உங்கள் பணியாளுடன் பேசுவது போலவோ நீங்கள் பேசலாம்.அஞ்சவேண்டாம்! ”

“மிக மிக நல்லது மாட்சிமை தங்கியவரே! “என்று நன்றியுடன் சொன்னார் நாகசேனா. 1o ibid p46
__________________________________________________________________________________________________________
___________________________________________________________________________________________________________

கணிதத்தைப் பொறுத்தவரை இன்று நாம் பயன் படுத்தும் எண்னுரு (numerals) இந்தோ-அராபிய எண் வடிவம்
என அழைக்கப்படுகிறது என்பது சுவாரஸ்யமான விஷயம், எனெனில் அது அராபியர்கள் மூலமாக அய்ரோப்பா
சென்றடைந்தது.ஆனால் அவை உண்மையில் இந்தியர்களின் கண்டு பிடிப்புகள் .இருந்த போதிலும் , மத்திய
அமெரிக்காவில் வாழ்ந்த ‘மயன் ‘ மக்கள் அதற்கும் முந்தைய காலத்திலேயே சுண்னத்தை-0–பயன்படுத்தியதாகச்
சொல்லப்படுகிறது. மன்னன் மிலிந்தாவின் காலத்தில் இந்திய சமுதாயம் கல்வியிலும் கலாச்சாரத்திலும் மிக
உயர்ந்த நிலையை எட்டி இருந்தது என்பது பற்றி எந்த அய்யப்பாடும் இல்லை.

மன்னர் மிலிந்தா கலாச்சாரத்தையும், கல்வியையும் பாரம்பரிய கிரேக்க முறையில் கற்ற பொதிலும் இந்தியக்
கல்வி மற்றும் கலாச்சாரத்தைப் பற்றியும் அறிந்து பரிச்சயப்படுத்திக் கொள்ள முயற்சிகள் எடுத்திருப்பார் எனத்
தொன்றுகிறது.கிழக்கத்திய மற்றும் மேற்கத்திய கல்வியிலும் கலாச்சாரத்திலும் மன்னர் மிலிந்தா ஆழ்ந்த புலமை
பெற்றிருந்தது, சாமானிய இந்திய மக்களின் பார்வையில் அச்சமூட்டுவதாகத் தோன்றியதில் வியப்பேதும் இல்லை.
ஏராளமான இந்திய தத்துவ வாதிகள் அவரோடு வாதம் புரிந்ததாகவும், ஆனால் அனைவரும் தோற்று
விட்டதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

கிரேக்க மன்னர்களின் வழக்கப்படி தனது உருவம் பொறித்த நாணயங்களை அவர் வெளியிட்டார். அவற்றின்
புகைப்படங்களிலிருந்து , மிகவும் அழகான மனிதர் இல்லையென்ற போதிலும் அவருக்கு அறிவார்ந்ததொரு
முகம் இருந்தது தெரிய வருகிறது.

இந்திய தத்துவ வாதிகளுடனும், பிராமண மற்றும் பவுத்த மதத்தலைவர்களுடனும் வாதத்தில் இறங்குமளவுக்கு
இந்த மனிதரைத் தூண்டியது என்னவாக இருக்கும்?.அன்னிய மக்களை ஆள்பவர் என்ற முறையில் அவர்களை
நன்றாகப் புரிந்து கொண்டு திறம்பட ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்ற அரசியல் காரணத்துக்காகவே அவர்
இவ்வாறு செய்தார் என்று சில அறிஞர்கள் சொல்கிறார்கள். வேறு சிலர், பேரரசர் அலெக்சாந்தர் காலத்தில்
இருந்தே, மற்ற நாட்டு அறிஞர்களிடமிருந்து கல்வி கற்பது கிரேக்கர்களின் வழக்கம் என்கின்றனர். எனது யூகம்
என்னவெனில், அவர் பிளாட்டொவின் -PHILOSOPHER KING – ராஜ ரிஷி தத்துவத்தைக் கடைப்பிடிக்க
விரும்பியதாகவே தோன்றுகிறது.அலெக்சாந்தர் அரிஸ்டாடிலிடம் தத்துவம் கற்றார் என்பதை நினைவு கூர்ந்தால்
ஒரு வேளை, அவர் வேண்டுமென்றே மாவீரன் அலெக்சாந்தரை பின் பற்ற முயன்று இருக்கலாம் எனவும்
தோன்றுகிறது.

எது எப்படி இருந்த போதிலும் ,மன்னர் மிலிந்தாவின் விவாத முறைகளப் பரிசீலித்தால் கிரேக்க தத்துவ மரபின்
பழமையை நினைவூட்டுவதாக இருக்கிறது.அவர் இந்திய மரபுக் கல்வியைக் கற்றிருந்த போதிலும் ,அவரது
அடிப்படை சிந்தனை முறையும் , விவாதத்தை அணுகும் முறையும் கிரேக்க மனப்பாங்குடன் ஒத்ததாக
விளங்குகிறது.அவரது பெரும்பாலான கேள்விகள் ‘இதுவா-அதுவா’ என்ற அமைப்பு முறையில் அமைந்துள்ளது.
அதாவது அவர் இரு விதமான (Premise) தர்க்க முன்மொழிவுகளை முன் வைக்கிறார் என்பதுடன் இவற்றுள்
எது சரியானது எனவும் கேட்கிறார்.இந்த விதமான அணுகு முறை கிரேக்க சிந்தனைக்கே உரிய சிறப்பம்சம்
என்பதுடன், பொதுவாக மேற்கத்திய சிந்தனையை ஒட்டியதும் ஆகும். அத்தோடு கூட, கேள்விகள் எதிராளிகளைத்
திக்குமுக்காட வைக்கும் விதத்தில் வேண்டுமென்றே வடிவமைக்கப் படுகின்றன.அல்லது அதற்குப் பதில் சொல்வதன்
மூலம், நடைமுறையில் என்ன பலன் கிடைக்கும் என்பதை யூகிப்பது சிரமம் என்ற விதத்தில் கேள்விகள்
வடிவமைக்கப் படுகின்றன.

எடுத்துக்காட்டாக,பூரண காசப்பா என்ற தர்க்கவியல் தத்துவ ஞானியைச் சந்தித்து அவர் நடாத்திய விவாதத்தைப்
பார்ப்போம்:

“வணக்கத்துக்குரிய காசப்பா அவர்களே ! உலகத்தை ஆளுவது யார் ? ”

“பேரரசே ! பூமி உலகத்தை ஆளுகின்றது.”

“ஆனால் வணக்கத்துக்குரியவரே ! பூமி உலகத்தை ஆளுகின்றது எனில் சில மனிதர்கள்
ஆவிட்சி எனும் நரகத்துக்கு செல்கிறார்களே, அதனால் பூமிப் பரப்பிலிருந்து வெளியேறுகிறார்கள்
என்பது எப்படி ? ” 2 ibid p.7.

எந்த விடையையும் சிந்திக்க முடியாத காசப்பா வெறுமனே தலையைத் தொங்கப் போட்டு விட்டதாக
சொல்லப்படுகிறது .

தங்களது சொந்த அறிவாற்றலில் மயங்கித் தலை கனக்கும் பலரைப் போல, இந்த மாதிரி எதிரிகளைத்
தோற்கடிப்பதில், மன்னர் மிலிந்தா ஒரு விதமான மகிழ்ச்சி அடைந்தார் என்பதில் அய்யம் இல்லை. அத்தோடு
கூடவே, இந்தியர்கள் அரசியல் ரீதியாக கிரேக்கர்களால் அடக்கி ஆளப்பட்ட போதிலும், கிரேக்கர்களை விட
அறிவிலும் ஆன்மீகத்திலும் தாமே சிறந்தவர்கள் எனப் பெருமை பட்டுக் கொண்டதனால், இந்தியர்களின்
மூக்கை உடைக்கும் வாய்ப்புகளை மன்னர் மிலிந்தா ஆர்வத்தோடு வரவேற்றார் எனவும் நாம் யூகிக்கமுடியும்.

இருந்த போதிலும் இந்தக் கேள்வி முட்டாள் தனமானது என்பதையும் பூரண காசப்பாவால் ஏன் இதற்கு விடை
அளிக்க முடியாமல் போனது என்பதையும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. இறப்புக்குப் பின்னர் உயிரிகள் தம்
உடலியல் வடிவத்தோடு ஆவிட்சி நரகத்துக்குச் செல்வதில்லை என்று அவர் சுட்டிக் காட்டியிருந்தால் இந்த
இக்கட்டில் இருந்து தப்பித்திருக்க முடியும். அதை விட இன்னும் சிறந்த விதத்தில் ஆவிட்சி நரகம் என்பது
ஆசைகளின் உலகில் ஆழமானதும் வெப்பம் மிகுந்தது எனவும் சொல்லப்படுகிறது. உண்மையில் மீளமுடியாத
துயரத்தைக் குறிக்கும் ஒரு அடையாளம் அல்லது உருவகமே தவிர மேலான வேறொன்றுமில்லை. அரசரோ
பூமிக்கு வெளியே அப்படி ஒன்று இருப்பதாகக் கருதிக் கொண்டு அங்கே எப்படி ஒருவர் போக முடியும் எனக்
கேட்பது யதார்த்தத்தில் முட்டாள் தனமானதாகும்.

உண்மையில் மன்னர் மிலிந்தாவை நாம் இவ்வளவு கடிந்து கொள்ளக் கூடாது. இன்றும் கூட பவுத்தம் பற்றியும்
பவுத்த நம்பிக்கைகள் பற்றியும் முட்டாள் தனமான கேள்விகளை எதிர் கொள்ள வேண்டியதாகத்தான் இருக்கிறது.
குறிப்பாக, ஜப்பானைச் சேர்ந்த நவீன அறிவாளிகள் இந்த வகையில் மிக மோசமாக இருக்கிறார்கள். இவர்கள்
பெரும்பாலும் அய்ரோப்பியக் கலாச்சாரத்தின் வாயிலாக கல்வி கற்கிறார்கள்.ஆனால் இந்திய சிந்தனை அல்லது
இந்திய ஞானம் பற்றி எதுவுமே தெரிவதில்லை. இவ்வாறாக பௌத்த மதத்தைப் பொருத்தவரை இரண்டாயிரம்
ஆண்டுகளுக்கு முன் மன்னர் மிலிந்தா வெளிக்காட்டிய அதே அறியாமையையும் தெளிவின்மையையும் அவர்கள்
கொண்டிருப்பது இயல்புதான்.

ஜப்பானிய அல்லது கிழக்காசிய நாகரிகத்தை, ஏன் உலக நாகரிகத்தையே கூட புரிந்து கொள்வதற்கு ஒருவர்
முயற்சி செய்கையில், பவுத்தத்தின் செல்வாக்கை உதாசீனப்படுத்துவது பொருளற்றது ஆகிவிடும். ஜப்பானியர்கள்
கடந்த காலத்தில் ஜீவனுள்ள செல்வாக்கு செலுத்திய பவுத்தத்தைப் புரிந்து கொள்ள எந்த முயற்சியும்
எடுக்காததாலும், மேற்கத்திய பகுத்தறிவு வாதத்தை நன்கு புரிந்து கொள்வதன் மூலம் உலக விஷயங்களை
விளங்கிக் கொள்ள முடியும் என நினைப்பதாலும் , பல்வேறு பிரச்சனைகளை நாம் சந்திக்க நேரிடுகிறது. இப்படி
நான் சொல்வதனால் மேற்கதிய பகுத்தறிவு வாதத்தை கைவிட்டு கிழக்கத்திய ஞானத்துக்குத் திரும்ப வேண்டும்
எனப் பொருள் படாது. .இதுவா அல்லது அதுவா என்று தேர்ந்தெடுப்பதல்ல பிரச்சனை. இரண்டையுமே திறந்த
மனத்துடனும் நேர்மையுடனும் புரிந்து கொள்ள முயற்சி எடுப்பதே சரியான வழியாகும்.

இதைத்தான் மன்னர் மிலிந்தா செய்தார் எனத் தோன்றுகிறது. அவர் இராணுவ ரீதியில் வெற்றி பெற்றவராகத் தம்
பணியைத் தொடங்கினார். பின்னர், தத்துவார்த்த சர்ச்சைகள் மூலம் இந்திய சிந்தனையைப் புரிந்து கொள்ளும்
பணிக்கு தமது சக்தியைத் திருப்பி விட்டார். கி.மு.160-க்கும் 140-க்கும் இடையில் காபூல் பகுதி அவரது கட்டுப்
பாட்டின் கீழ் வந்தது. இதுவே இன்றைய கால ஆப்கானிஸ்தான் ஆகும். இரண்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில்
அவர் இந்தியா மீது படை எடுத்தார். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மத்திய இந்தியா வரை தனது ஆட்சியை விரிவு
படுத்தினார். இந்தியர்கள் அவரை ” அகில இந்தியாவிலும் பெரிய அரசர் ” என்று குறிப்பிட்டனர். அவரது
சாவுக்குப் பின் அவரது எலும்புகள் பரவலாக வினியோகிக்கப்பட்டு, ஏற்கனவே சாக்கிய முனிக்குச்
செய்யப்பட்டது போல் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் புதைக்கப் பட்டன. இந்த இறுதி விருப்பமான
அவரது ஆவல் அப்படியே செய்யப்பட்டது. அவர் சில இந்திய மொழிகளில் பேசியதாகவும், இந்திய நாட்டின்
பால் முற்றிலும் ஈர்க்கப்பட்டதாகவும், இதனையே தனது தாயகமாகக் கருதினார் எனவும் சில அறிஞர்கள்
முடிவுக்கு வருகின்றனர்.

பரஸ்பர புரிதலுக்கான நேர்மையானதொரு ஆசை இருப்பின்,தேசீயம்,இனம் போன்ற எல்லைகளை எப்படி
ஆயினும் எப்போதும் கடக்க முடியும். மற்றவர்களுடன் உரையாடவும் விவாதிக்கவும் ஆசைப்பட்ட மன்னர்
மிலிந்தா அது தான் புரிதலுக்கான சரியான வழி என்பதைக் கண்டறிந்தார்.

நாக சேனரின் அறிவாற்றல்:

பிரபலமான துறவிகளையும், மதத்தலைவர்களையும் சந்தித்து அவர்களுடன் வாதம் புரிவதற்கான ஒவ்வொரு
மன்னர் மிலிந்தா பயன்படுத்திக் கொண்டார் என்பதனை நாம் கண்டோம்.அனால் நீண்ட காலமாக தனக்கு
நிகரானவர் எனக் கருதும் ஒரு எதிராளியை சந்திக்க முடியவில்லையே என்ற ஆதங்கம் அவருக்கு இருந்தது.
“மொத்த இந்தியாவும் வெத்து வேட்டு தான். இங்கே பதர்கள் தான் இருக்கின்றன. பிராமணர்களோ அல்லது
துறவிகளோ என்னுடன் வாதிக்கும் வல்லமை கொண்டவர்களாக இல்லை! ” என அவர் அலுத்துக்கொண்டதாகச்
சொல்லப் பட்டது.3 ibid p.1o

அத்தகைய ஒரு நிலைமை; பிராமணர்கள் , பவுத்தர்கள் , மற்றும் அந்த காலத்திய இதர மதவாதிகள்
ஆகியோருக்கு தரும சங்கடமாக இருந்தது. மன்னர் மிலிந்தா பற்றிய முகவுரையில், பவுத்த சங்கத்தைச்
சார்ந்தவர்கள் மன்னர் மிலிந்தவுடன் வாதம் புரிந்து வெல்லும் திறமை படைத்த துறவி ஒருவரைத்
தேடிக்கொண்டிருந்தனர் எனச் சொல்லப்பட்டது.

இந்த காலகட்டத்தில் தான் நாகசேனா பிரவேசம் செய்கிறார். ஒரு பெரிய யானை பிறந்த அதே வேளையில்
பிறந்த காரணத்தால் அவருக்கு நாகசேனா எனப் பெயரிடப்பட்டது எனவும், ‘ நாகா’ என்ற வார்த்தை
இந்தியாவில் மிகவும் மதிக்கப்படும் யானையைக் குறிக்கிறது எனவும் நமக்கு சொல்லப்படுகிறது. நாகசேனா
என்ற பெயர், நாட்டின் தலைவர் மன்னர் மிலிந்தா என்பதைப்போல் அறிவின் தலைவர் நாகசேனா என்று
அடையாளப் படுத்துவது போலவே தொன்றுகிறது.

அந்த நூலைப் படித்தால், நாகசேனா ஒரு பிராமண குடும்பத்தில் பிறந்ததாகவும், மிக இளம் வயதிலேயே
கல்வி கேள்விகளில் வெகு ஆர்வம் கொண்டிருந்தார் எனவும் தெரிய வருகிறது. குழந்தையாய் இருக்கும் போதே
மூன்று வேதங்களையும் கரைத்துக் குடித்து விட்டதாகவும், ஆனால் பின்னர் அவை முட்டாள் தனமானவை
என்று அறிவித்து விட்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறி பவுத்தத் துறவி ஆகி விட்டார் எனவும் சொல்லப்படுகிறது.
வெகு சீக்கிரத்திலேயே இந்த இளம் துறவி வெல்லற்கரிய வாதத்திறமை உடையவர் என இந்தியா முழுவதும்
அறியப்பட்டார். .அவரது பெருமை மன்னர் மிலிந்தாவின் தலை நகரான ஷகாலாவுக்கும் எட்டியது.

அவர்கள் இருவரும் வாதத்தில் ஈடுபட வேண்டும் என்பது தவிர்க்க இயலாதது எனவாயிற்று. ஆனால் அப்படி
நிகழுமுன் நாகசேனா எல்லாவித முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளையும் எடுக்க வேண்டி வந்திருக்கும் என்பதை
நாம் யூகிக்க முடியும். ஏனெனில் பவுத்த சமுதாயத்தின் ஒட்டு மொத்த கவுரவமும் அவரது செயற்பாட்டை நம்பி
இருக்கிறது என்பது அவருக்குத் தெரியும்.

அவரது எதிராளியோ அன்னிய நாட்டிலிருந்து படையெடுத்து வென்றவர். மன்னர் மிலிந்தா வெறுமனே ஒரு
அரசியல் இராணுவத்தலைவர் என்றிருந்தால் நாகசேனாவின் பொறுப்பு அவ்வளவு கடினமானதொன்றாக
இருக்கப் போவதில்லை. பிரச்சனை என்னவென்றால் அவரது எதிராளி மிகவும் உயர்தரமான அறிவாளி .
அதுவும் மேற்கத்திய கல்வியிலும் கலாச்சாரத்திலும் உச்ச நிலையை எட்டி இருப்பவர்.எனவே இந்த இரு
மனிதர்களின் மோதல் என்பது கீழை நாட்டுத் தத்துவத்துக்கும் மேலை நாட்டுத் தத்துவத்துக்கும் இடையிலான
மோதல் என முக்கியத்துவம் அடைந்து விட்டது. நாகசேனா இந்த விவாதத்தில் தோற்றுப் போனால் அவரது
கவுரவம் மட்டும் பாழாய்ப் போகும் என்பதில்லை , பவுத்த நம்பிக்கையே ஆட்டம் கண்டு விடும் என்ற
பேராபத்து நிலவியது.

நாகசேனாவைப் பொறுத்தவரை வாதத்தில் இறங்குவதற்கு ஒப்புக்கொள்ள பெருமளவு தைரியமும் வைராக்கியமும்
தேவை என்ற போதிலும் தர்மத்தின் சிறப்பியல்பின் மேல் முற்று முழுதான நம்பிக்கை வைத்திருந்தார் என்பதில்
அய்யமில்லை.தனது முடிவை அவர் தனது ஆசானான ரோகனாவிடம் தெரியப்படுத்தியபோது,”மன்னர் மிலிந்தா
மட்டுமல்ல இந்தியாவின் அனைத்து மன்னர்களும் வந்து கேள்விக் கணை தொடுக்கட்டும், நான் எல்லாப் புதிர்
களயும் விடுவித்து தீர்வு காண்பேன்” என்று சொன்னதாகத் தெரிய வருகிறது. 4 ibid p.23

தலைநகர் ஷாகலாவை நாகசேனா அடைந்தது பற்றி அந்த நூல் கீழ்க்கண்டவாறு விவரிக்கிறது. ” அவர் ஒரு
சங்கத்தின் தலைவர், ஒரு பள்ளியின் ஆசிரியர், புகழ் பெற்ற துறவி, மக்களால் பெரிதும் போற்றப்பட்டவர்,
கற்றறிந்தவர், புத்தி கூர்மையுடையவர், பெருந்தன்மையும் திறமையும் வாய்ந்தவர், திறமையான தர்க்கவாதி,
அடக்கமான பண்பு எனினும் தைரியம் மிக்கவர், பாரம்பரியத்தை முற்றோதியவர், திரிபீடக வித்தகர், வேத
வாக்கியங்களில் ஆழ்ந்த புலமை பெற்றவர். மிக உயரிய பவுத்த உள்ளுணர்வு கொண்டவர்.பள்ளிகளில்
கற்றுத்தரப்பட்ட அனைத்திலும் மேதாவி, மிக சிக்கலான விஷயங்கள் அனைத்திலும் உள்ள பல்வேறு தார
தம்மியங்களை விளக்கும் பேறறிவு படைத்தவர்.பரிநிர்வானமடையும் ஒன்பது வகைப் பிரிவுகளையும் மனப்பாடம்
செய்தவர்.ஒவ்வொரு சொல்லையும் பொருளையும் பகுத்துணரும் ஆற்றல் கொண்டவர். உடனடியானதும் பலதரப்
பட்டதுமான சிக்கல்களுக்கு கைவசம் பதில் வைத்திருப்பவர், மொழிவளம்,நாவன்மை,இவற்றில் ஒப்பாரும் மிக்காரும்
இல்லாதவர், அவருக்கு பதில் அளிக்கவோ எதிர்த்துப் பேசவோ ஒதுக்கித் தள்ளவோ யாராலும் முடியாது.கடல்
போன்ற அசைவற்ற ஆழமும் மலைகளின் அரசன் போல் நகர்த்த முடியாத கனமும் கேடுகளுக்கெதிரான போரில்
வெல்பவராகவும், இருளை விரட்டி ஒளியைப் பாய்ச்சுபவராகவும், கேட்டார்ப் பிணிக்கும் தகையவாய்க் கேளாரும்
வேட்ப மொழிவதாம் சொல் என்பது போல் பேச்சாற்றல் மிக்கவராகவும், எதிர் வாதம் செய்பவரை, மாற்றுக்
கருத்தாளரை நொறுக்கித் தள்ளுபவராகவும் இருந்தார்.” 5 ibid34-35

இவ்வாறாக இந்த சித்தரிப்பு இந்திய மரபுப்படி நாகசேனாவைப் புகழ்ந்து பாடுகிறது. மனம் சோர்ந்து போகும்
அளவுக்கு இருக்கும் இந்த சித்தரிப்பினை பிற்காலத்தில் யாரோ நாகசேனாவின் மேன்மையை எடுத்துக்காட்டும்
விதத்தில் சேர்த்திருக்கக்கூடும்.எனினும் பவுத்த நம்பிக்கையைப் பரப்பும் ஒரு முன் மாதிரியான நபர் பற்றிய
பொதுவான சித்தரிப்பு என இதனை வாசிக்க முடியும்.எப்படி இருந்த போதிலும் முடிவில் இந்த சித்தரிப்பு
புகழ் பெற்ற மன்னரும் கிரேக்க உலகின் பிரதி நிதியுமான ஒருவரை வாதத்தில் வென்று அவரை பவுத்த மதத்துக்கு
மாற்றியதில் வெற்றி கண்டதால் இவற்றை மிகை நவிற்சி என்று சொல்லிவிட முடியாது.

அந்த மன்னர் மிலிந்தா நாகசேனரிடம் எழுப்பிய கேள்விகள் யாவை? அவற்றுக்கு அவர் சொன்ன பதில்கள்
யாவை என்பதை ஆராய்ந்து பார்த்தால் உண்மையிலேயே மிக்க மன உறுதியும், பொறுமையும், புத்தி கூர்மையும்
அவருக்கு இருந்தது தெரியவருகிறது.எந்தவொரு நபரும் எளிதில்பதில் அளித்து விடக்கூடிய கேள்விகளுக்குக்
கூட மிகத்திறைமையான பகுப்பாய்வு செய்து வரிசைக் கிரமமான வாதங்களைப் பொதித்து பதில் சொல்வது
குறிப்பிடத்தக்கது. எடுத்துக் காட்டாக,புத்தரின் இருப்பு பற்றி நிரூபிக்கும் புகழ் பெற்ற அவரது வாதத்தைப்
பார்ப்போம்.

” நாகசேனா அவர்களே! நீங்கள் புத்தரைப் பார்த்ததுண்டா ? ”

“இல்லை. அய்யா ! ”

“உங்கள் ஆசான்கள் புத்தரைப் பார்த்து இருக்கிறார்களா ? ”

“இல்லை.அய்யா ! ”

“அப்படியானால் மதிப்பிற்குறிய நாகசேனா அவர்களே புத்தர் எங்கும் இல்லை. ” 6 ibid p 109

இந்த கட்டத்தில் இந்த வாதத்துக்கு நாமாய் இருந்தால் என்ன பதில் சொல்வோம் என்று நம்மையே கேட்டுக்
கொள்வோம்.நமது எடிராளி ஒரு கிரேக்கர். நேர்காட்சி வாதி. அவுபவ பூர்வமான சாட்சியம் வேண்டும் என்று
விரும்புகிறார். பவுத்த வரலாற்றிலிருந்து சாக்கியமுனி இருந்தார் என்பதற்கான நேரிடையான சாட்சியமாக நாம்
எதை வைக்க முடியும் என்று நம்மை நாமே கேட்டுக் கொள்வோம். ஆனால் நாகசேனா வேறு விதத்தில் இந்தக்
கேள்வியைக் கையாளுகிறார்.

” பேரரசே! நீங்கள் இமய மலையில் பாயும் யூகா நதியைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா ? ”

“இல்லை அய்யா.”

“உங்கள் தந்தையார் கண்டதுண்டா ?”

” இல்லை அய்யா.”

“அப்படியானால்….மாட்சிமை பொருந்தியவரே ! அப்படிப்பட்ட ஒரு நதி இல்லை ? ”

“அது இருக்கிறது. நானும் எனது தந்தையும் கண்டதில்லை ஆயினும் அது அங்கே இருக்கிறது.”

“அது போலவே தான் பேரரசே ! நானோ எனது ஆசான்களோ அந்தப் புனிதரைப் பார்த்ததில்லை.
ஆயினும் அப்படி ஒருவர் இருந்தார்.”

“நல்லது. நாகசேனா அவர்களே ! ”

இந்த விதமாக நாகசேனர் சாக்கிய முனியின் இருப்பைப் பற்றி மன்னர் மிலிந்தாவை நம்பவைத்தார்.இப்படிப்பட்ட
உரையாடல் ஜென் இலக்கியத்தில் காணப்படுவதை ஒருவர் நினைவு கூற முடியும்.அல்லது இது ஒரு விதமான
சொற்சாலம்/ வார்த்தை விளையாட்டு என்று தோன்றும். இருந்த போதிலும் கூட, ஒருவர் இதனை எவ்வாறு
நோக்குகிறார் என்பதைப் பொறுத்து, மேற்கத்தியர்களின் இருப்பு பற்றிய கோட்பாட்டினை கிண்டலாக விமர்சனம்
செய்வதையும், உள்ளீடான பொருள் கொண்டிருப்பதையும் காணமுடியும்.அரசரின் வாதத்துக்கு நாகசேனர் விடை
அளிக்கும் முறையானது, அரசரின் கேள்விகளான வாதங்களையே வரிசைப் படுத்தி இயற்கை ஆகவும் தவிர்க்க
இயலாதவாறும் அரசரை நாகசேனரின் நிலைக்கு ஒத்துப்போக வைப்பதையும் காணலாம். இது தான் கிழக்கத்திய
ஞானத்தின் உண்மையான வெளிப்பாடு என்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. காலப் போக்கில் மன்னர் மிலிந்தா
நாகசேனரை புத்தரின் பிரதம சீடரான சாரிபுத்திராவுக்கு இணையான ஞானம் உள்ளவர் என ஏற்றுக்கொண்டதாக
நமக்குத் தெரிய வருகிறது.சாரிபுத்திரா ” ஞானத்தில் தலை சிறந்தவர் ” என்று சித்தரிக்கப் படுகிறார்.

யூகா நதி பற்றிய ஒப்புமை மிகவும் பொறுத்தமானதாகத் தோன்றுகின்றது. இந்தியாவின் பல நதிகள் இமயமலை
மேல் தமது தோற்றுவாயைக் கொண்டிருக்கின்றன. மலையிலிருந்து இறங்கும் போது பிரவாகம் கொண்டு
நிலத்தை செழுமைப் படுத்தி பிறகு கடலில் சங்கமிக்கின்றன. அதே போல், சாக்கிய முனியின் போதனைகள்
காலத்தால் பழமையான கட்டம் தொடங்கி நாகசேனாவின் காலத்தில் நாடு முழுவதும் பரவி இருந்தது என்பதோடு
இந்திய மக்களின் அறிவையும் மனதையும் வளப்படுத்தி இருந்தது. பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சாக்கிய முனி
அடக்கமாகி விட்டார். ஆனால் அவர் நிறுவிய மதம் அவ்வளவு பிரபலமாகி செல்வாக்கு பெற்று இருந்ததே
அவரது இருப்புக்கும் சிறப்புக்கும் சாட்சியமாகி உள்ளது.

நவீன காலத்திய மேற்கத்திய அறிஞர்கள் அவ்வப்போது சாக்கிய முனி என்ற ஒருவர் இருந்தாரா என்று கேள்வி
எழுப்பி இருக்கிறார்கள்.எனவே அந்தக் காலத்தில் மன்னர் மிலிந்தா போன்றவர்களுக்கு அத்தகைய சந்தேகம்
இருந்ததில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. ஆனால் அரசர் தனது வாதத்தை தொடங்கும் போது ஒருவர்
கண்ணால் காண முடிந்ததை மட்டுமே உண்மை என்று நம்ப முடியும் என்ற கருதுகோளில் இருந்து ஆரம்பிப்பதால்
மற்றவர்களின் கருத்தினை சரியா என்று நிர்ணயம் செய்வதில் அந்த அணுகு முறை ஒரு கருவி ஆக முடியும்
என்ற போதிலும், தன்னளவில் தவறானதாகும்.நம்மால் காண முடியாத, தொட்டுணர முடியாத பல விஷயங்கள்
இருக்கத்தான் செய்கின்றன. அவற்றின் இருப்பை நாம் நம்புவது தான் சரியானதாகும்.மன்னர் மிலிந்தாவின்
அறிவுக்கோட்பாட்டின் குறுகிய தன்மையைச் சுட்டிக்காட்டி நாகசேனா வாதத்தை உடைத்து எறிகிறார்.

ஏற்கனவே சுட்டிக் காட்டியபடி சில விதமான சிந்தனைகள் இயற்கையாகவே கீழ்த்திசை மக்களுக்கு எழுகின்றன.
ஆனால் அவை மேற்றிசை மக்களுக்கு புரிந்து கொள்வதில் சில சிரமங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. துறவி நாக
சேனாவும் மன்னர் மிலிந்தாவும் கீழ்த்திசை மற்றும் மேற்றிசை சார்ந்த தத்துவ வாதிகள் என்ற முறையில்
திறந்த மனதுடனும் துணிவுடனும் வாதத்தில் ஈடுபட்டது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது ஆகும். மன்னர்
மிலிந்தாவின் கேள்விகள் என்ற இந்த நூலுக்கு கிழக்கத்திய மற்றும் மேற்கத்திய வரலாற்று அறிஞர்கள் இரு
சாராருமே இவ்வளவு முக்கியத்துவம் ஏன் கொடுக்கிறார்கள் என்பது எளிதில் புரியக்கூடியது ஆகும்.

கிரேக்கர்களுக்கு ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதாகவும், சில சமயங்களில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துவதாகவும் இருந்த
சில பவுத்த கோட்பாடுகளை வெளிப்படுத்துவதில் இந்த நூல் மதிப்பு மிக்கதாகும். அத்தோடு கூடவே பவுத்த
நம்பிக்கையாளர்கள் இந்தக் கோட்பாடுகளை, இது பற்றி புரியாதவர்களுக்கு எவ்வாறு விளக்கினார்கள்
என்பதையும் இப்படைப்பு எடுத்துக் காட்டுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக கீழ் வரும் உரையாடலில் மன்னர்
மிலிந்தா நாகசேனாவிடம்-கர்மா, மறுபிறப்பு, நிரந்தரமான/ நித்தியமான ஒரு ஆன்மா இல்லாமை ஆகியவை
பற்றிய கேள்விகளை எழுப்புகிறார்.

“அரசர் கேட்டார் : மீண்டும் பிறப்பது எது நாகசேனா அவர்களே ? ”

“பெயரும் வடிவமும் மீண்டும் பிறக்கிறது.”

“அதே பெயரும் அதே வடிவமும் மீண்டும் பிறக்கிறதா என்ன ? ”

“இல்லை.ஆனால் இந்தப் பெயராலும் இந்தவடிவத்தாலும் செய்யப்பட்ட செயல்கள் ; நல்லதும் கெட்டதும் ஆன
இந்தச் செயல்களால்(கர்மாவால்) மற்றொரு பெயரும் மற்றொரு வடிவமும் மீண்டும் பிறக்கின்றன.”

“அது அப்படி ஆகுமாயின் அய்யா,இந்தப் புதிய உயிரி அதன் தீய கர்மங்களில் இருந்து விடுபடாதா ? ”

“முதியவர் சொன்னார் : ஆம் அது மீண்டும் பிறக்காமல் இருக்குமாயின் விடுபடும். ஆனால் மீண்டும்
பிறந்திருக்கிறது என்பதனால், மன்னரே, அதன் தீய கர்மங்களில் இருந்து விடுவிக்கப் படவில்லை.” 8 ibid pp,72-73

இங்கே நாகசேனா ஒரு நிரந்தர அல்லது நித்திய ஆன்மா இல்லையென்பதை விளக்குகிறார்.”பெயரும் வடிவமும்”
அதாவது மனமும் உடலும் ஒரு நபரை ஒரு பிறவியில் இருக்க வைப்பதானது மறு பிறவியில் பிறக்கும் ஒரு
ஒரு நபரின் மனதுக்கும் உடம்புக்கும் மாறுபட்டதாகும். ஒரு பிறவியில் சேரும் நல்லதும் கெட்டதும்
ஆன செயல்கள்(கருமம்) மற்றொரு பிறவிக்கான ஊற்று சக்தியை வழங்குகிறது.

பவுத்த தத்துவம், அய்ந்து குணங்கள் அல்லது கூட்டுத்தொகை ( five aggregates or goons )மூலம் புலன்
உணர்ச்சி கொண்ட உயிரிகள் உருவாக்கப் படுகின்றன என்று சொல்கிறது. இந்த அய்ந்தினுள் ‘சிகி ‘ அல்லது
வடிவம் என்பது பொருளாயதம் அல்லது தசை மூலம் (Matirial or fleshly elements ) கொண்டதைக் குறிக்கிறது .
மற்ற நான்கும், கண்ணோட்டம்,மனக்கோட்பாடுகள்,விருப்புறுதி,உள்ளம் (உள்ளுணர்வு) என்ற உயிரின் மனம்
தொடர்பான மூலகங்களைக்குறிக்கின்றன. இந்த அய்ந்து மூலக்கூறுகளும் அடுத்தடுத்த பிறவியில் ஒரு மானிடப்
பிறப்பு வருவதற்கு இணைந்து செயல் படுகின்றன.ஒரு நிரந்தர சாராம்சமோ நிரந்தர ஆன்மாவோ மனிதப்
பிறவியில் இல்லை.

ஒருவர் ஒரு பிறப்பில் செய்த கருமங்கள்/செயல்கள்தான் அடுத்தடுத்த பிறவிகளில் ஒரு மனித உயிரியை
உருவாக்கும் அய்ந்து மூலகங்கள் கூட்டுகளாகின்றன என்பதைப் பார்த்தோம்.ஆனால் கேள்வி என்னவென்றால்,
முந்தைய பிறவியில் உள்ள உயிர் அடுத்த பிறவியில் வரும் உயிருக்கு எப்படி தொடர்பு உடையதாகிறது
என்பதாகும்.மேலே நாகசேனா குறிப்பிட்டதை ஆராய்ந்து பார்த்தால் இந்த இரு உயிர்களும் ஒப்புமை உடையனவும்
அல்ல ஒப்புமை அல்லாதனவும் அல்ல.ஏற்கனவே குறிப்பிட்டபடி இந்திய சிந்தனை தோற்றத்தில் எதிரெதிரானதும்
முரன் பட்டதுமான இத்தகைய கோட்பாடுகளை அடிக்கடி பயன்படுத்துகிறது. ஒரே சமயத்தில் ஒப்புமையும்
ஒப்புமை இல்லாமையும் ஆன இந்த கோட்பாட்டினை நாம் புரிந்து கொண்டால் தான் பவுத்தர்களின் மறுபிறப்பு
அல்லது உடல் விட்டு உடல் மாறிப் பிறப்பது (Rebirth or transmigration ) என்ற கருத்தினையும் நித்திய ஆன்மா
ஒன்று இல்லை என்று மறுக்கும் கருத்தினையும் புரிந்து கொள்ள இயலும்.இந்த செயல் பாட்டிற்கு ஊக்குவிக்கும்
சக்தியான கரும வினை பற்றிய கோட்பாட்டினையும் நாம் புரிந்து கொண்டாக வேண்டும்.

இதனை நாம் சரியாகப் புரிந்து கொண்டோமானால், உடல் மாறிப் பிறப்பதான பவுத்த தத்துவங்கள் இன்னும் கூட
அறிவார்த்தமாக இருப்பதைக் காணலாம்.அதற்கு மாறாக, ‘ஒரு நித்திய / நிரந்தர ஆன்மா அல்லது சாரம்
இருக்கிறது, உடல் மாறிப் பிறக்கும் போது அதன் இருப்பு தொடருகிறது ‘ என்ற கோட்பாடு மிகவும் இறுக்கமும்
முரன்பாடுகள் உடையதாகவும் இருக்கிறது.

ஒரு பிறவியும் அதற்கடுத்த பிறவியும் கருமவினை என்ற சக்தி மூலம் எவ்வாறு தொடர்பு படுத்தப் படுகிறது
என்பதனை அரசருக்குத் தெளிவு படுத்துவதற்காக பல்வேறு ஒளிவு மறைவற்ற சித்தரிப்ப்களை நாகசேனா
அடுக்கிக் கொண்டே போகிறார்.இறுதியில் அரசரை ஒப்புக்கொள்ளவைப்பதில் வெற்றி அடைகிறார்.இந்த
உறையாடல்கள், பவுத்த மதம் தனது கொள்கைகளுக்கு ஆதரவாக கிரேக்க தத்துவம் போலவே, தர்க்க ரீதியானதும்
சொல்லாற்றல் மிக்கதுமான வாதங்களை எப்படி பயன் படுத்துகிறது என்பதனை விவரிக்கின்றன.

பவுத்த மதம் பற்றி மன்னர் மிலிந்தாவும் நாகசேனரும் இரு நீண்ட முழுமையான விவாதத்தை நடத்திய பின்
கீழ் வரும் சித்தரிப்பு தரப்படுகிறது :

” பிறகு, நாகசேனா கொடுத்த விளக்கங்களால் திருப்தி அடைந்த மன்னர், ஆயிரம் ரூபாய் பெருமானமுள்ள
சரிகை வேலைப்பாடுடன் கூடிய சால்வையை நாகசேனாவுக்கு அணிவித்து சொன்னார் : “மதிப்பிற்குறிய
நாகசேனா அவர்களே ! இதன் மூலம் 800 நாட்களுக்கு உங்களுக்கு உணவு அளிக்க உத்தரவு இடுகிறேன்.
அத்தோடு கூட சட்டபூர்வமான எது ஒன்றையும் எனது அரண்மனையில் இருந்து நீங்கள் எடுத்துச் செல்லலாம்.”
பெரியவர் தனக்குப் போதுமான வசதி இருப்பதாகக் கூறி மறுத்து விடவே மன்னர் மீண்டும் சொன்னார், “அய்யா
உங்களுக்கு உயிர் வாழ போதுமான வசதி இருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெரியும்.ஆனால் நீங்கள் வாதத்தில்
என்னை ஒப்புக்கொள்ள வைத்த பின்னரும் ஏதும் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை என்ற பொதுமக்களின் அவதூறு,
மற்றும் நான் வாதத்தில் உங்கள் கருத்தை ஏற்றுக் கொண்ட பின்னரும் கூட நன்றியறிதலாக எதுவும் தரவில்லை
என்ற அவப்பெயர் இரண்டிலிருந்தும் உங்களையும் என்னையும் காப்பாற்ற வேண்டும் ” என வேண்டிக்கொண்டார்.

“அப்படியானால் தங்கள் சித்தப்படியே ஆகட்டும் பேரரசே! ” என்றார் நாகசேனர்.9 ibid pp 134-5

அவர்கள் இருவரும் பிரிந்ததும் நாகசேனா தனது ஆஸ்ரமத்துக்குத் திரும்பினார்.விவாதத்தில் இறங்கிய இரு
பெரிய மனிதர்களுமே தங்கள் வாதத்தின் போக்கினையும் முடிவையும் பற்றித் திருப்தி அடைந்தனர்.அரசர் நல்ல
திறமையான கேள்விகளைக் கேட்டார், துறவி அவருக்குத் தக்க பதில் அளித்தார் என இருவருமே ஒத்த முடிவுக்கு
வந்தனர்.அரசர், தான் கூர்மையான தெளிவான கேள்விகளை துறவியிடம் எழுப்பினோம் என மகிழ்ச்சி அடைய
வில்லை என்பதனையும், துறவி , தான் மிகவும் கவனமாகவும் சொல்லாற்றலுடனும் மிகவும் சிரமமான வாதத்தை
எதிர் கொண்டதாகக் கருதவில்லை என்பதனையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இருவருடைய திருப்தியின்
ஊற்றுக்கண்ணும், தங்களது தனிப்பட்ட உணர்வுகள், போட்டி-பொறாமைகளை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு உண்மையை
உன்னிப்பாகத் தேடினோம் என்பதில் தான் இருந்தது. இது மனித குலத்தின் நேர்மை என்ன என்பது பற்றியும்
சொல்லாடலின் உண்மையான இயல்பு பற்றியும் நமக்குச் சொல்கிறது.

அறிவாளிகளுக்கும் மன்னர்களுக்கும் இடையிலான சொற்போர் :

மன்னர் மிலிந்தாவுடன் வரலாற்றுப் புகழ் பெற்ற தனது வாதத்தைத் தொடங்கு முன், தாம் எந்த அடிப்படையில்,
எந்த நிபந்தனைகளின் பேரில் விவாதத்தைத் தொடங்குவது என்பதனை நிர்ணயிக்க முயற்சித்தார். அந்த முயற்சி
கீழ் வரும் புகழ் பெற்ற வாசகங்களால் பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளது:

அரசர் சொன்னார், “மதிப்பிற்குறிய அய்யா ! நீங்கள் என்னோடு வாதம் செய்ய வருவீர்களா ?”

” ஒரு கல்விமானாக என்னுடன் விவாதிப்பதாயின் நன்று.ஆனால் ஒரு அரசர் என்ற முறையில் விவாதிப்பதாக
இருந்தால் வாதிட மாட்டேன்.”

“அப்படி என்றால் கல்விமான்கள் எவ்வாறு விவாதிப்பார்கள் ? ”

“அறிஞர்கள் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி ஒருவரோடு ஒருவர் விவாதிக்கும் போது அந்த விஷயம் முடிவு
பெறுவதில்லை. அது ஒரு சிக்கலை-முடிச்சை அவிழ்ப்பது போன்றது. ஒருவரோ மற்றவரோ தவறு என்று
நிரூபிக்கப் பட்டால் தவறு செய்தவர் தனது தவற்றினை ஏற்றுக் கொள்வார். மாறுபடும் பண்புகளும் அதற்கு
எதிரானவையும் உறுதி செய்யப் படுகின்றன. இருந்த போதிலும் இருவருமே சினம் அடைவதில்லை. அரசரே!
இவ்வாறுதான் அறிஞர்கள் விவாதம் நடத்துவார்கள்.”

“அரசர்கள் எவ்வாறு விவாதிப்பார்கள்? ”

” மேன்மை தங்கியவரே ! ஒரு அரசர் ஒரு விஷயத்தை விவாதிப்பாராயின், ஒரு கருத்தை முன் வைப்பார்.
யாராவது அவரது கருத்தில் இருந்து மாறுபட்டால் மாறுபவருக்கு தண்டம் விதிக்க முற்படுவார்.’அவனுக்கு இந்த
விதமான தண்டணை வழங்குங்கள் என்று உத்தரவிடுவார்.மாட்சிமை தங்கிய அரசே இவ்வாறுதான் மன்னர்கள்
விவாதிப்பார்கள்.”

“மிகவும் நல்லது.நான் அரசன் என்ற முறையில் அல்லாது அறிஞன் என்ற முறையிலேயே விவாதிக்க
விரும்புகிறேன்.போற்றுதலுக்குரியவரே ! எந்த தயக்கமும் இன்றி உங்களது சொந்த சகோதரனுடன் பேசுவது
போலவோ, ஒரு கற்றுக்குட்டியுடன் பேசுவது போலவோ, அல்லது சாதாரண கடைமட்ட சீடனிடம் பேசுவது
போலவோ, அல்லது உங்கள் பணியாளுடன் பேசுவது போலவோ நீங்கள் பேசலாம்.அஞ்சவேண்டாம்! ”

“மிக மிக நல்லது மாட்சிமை தங்கியவரே! “என்று நன்றியுடன் சொன்னார் நாகசேனா. 1o ibid p46

தத்துவார்த்த நிலைபாட்டுக்கும், அரசியல் அதிகாரத்துக்கும் இடையிலான பாகுபாட்டை துவக்கத்திலேயே உறுதி
செய்து கொள்ளநாகசேன விரும்பினார்.அரசியல் அதிகாரம் செலுத்தும் மனிதர்கள் தங்களது அதிகாரத்தைப் பயன்
படுத்தி அதன் கனத்தால் தங்களது கருத்துக்களை மற்றவர்கள் மீது திணிக்கிறார்கள்.அப்படி தங்கள் கருத்து
செல்லுபடியாகவில்லை என்றால் எதிரியைப் பணிய வைக்க ஆதிக்கத்தைப் பயன் படுத்துகிறார்கள் என்பது யாவரும்
அறிந்த ஒரு உண்மை.ஆனால் இந்த செயல் முறை உண்மையைக் கண்டு பிடிக்க இட்டுச் செல்வதில்லை
என்பதோடு, இதனை ஒரு தத்துவ வாதம் எனவும் சொல்லமுடியாது.உண்மையில் அரசர்களுக்குத் தகுதியான
செயல் முறையும் அல்ல இது.ஏனெனில் கட்டாயப் படுத்தி வாங்கும் ஒப்புதல் உள்ளத்தில் இருந்து வருவதில்லை
என்பதோடு மதிப்பற்றதும் ஆகும்.

இந்த ஏட்டுரைப் பகுதியை பவுத்த அறிஞர்கள் பண்டைய காலத்து பேச்சுரிமை கருத்தாய்வு ஆகிய
கோட்பாடுகளின் எடுத்துக்காட்டு எனக் குறிப்பிடுகின்றனர்.பொதுவாக மக்கள், பேச்சுரிமை என்பது
ஜனநாயகத்தின் சிறந்த அடையாளம் எனக் கருதுகின்றனர். என்ற போதிலும் இக்கருத்து அய்ரோப்பாவில்
சமீபத்திய நூற்றாண்டுகளில் தான் அங்கீகரிக்கப் பட்டது. ஆனால் பண்டைய இந்தியாவில் சுதந்திரமான
கருத்துப் பரிமாற்றத்துக்கான அமைப்பு இருந்ததை நாம் பார்க்க முடிகிறது. இது இந்திய மக்களின் மனோபாவத்தின்
ஒரு பகுதி என்பதுடன் அவர்களது தரும சிந்தனைக்கு அல்லது நேர்மைக்கு அடையாளம் என்பதில் அய்யமில்லை.
ஆனால் இந்த கோட்பாடு பவுத்த சிந்தனையின் பரவலால் மேலும் வலுப்படுத்தப் பட்டது.

இந்த நூல் மன்னர் மிலிந்தாவும் நாகசேனாவும் விவாதித்த 262 கேள்விகளைப் பதிவு செய்திருக்கிறது. ஆனால்
பதிவு செய்யப்படாத பல விவாதங்கள் இருப்பதாகவும் அவற்றின் எண்ணிக்கை 304 எனவும் சொல்லப்படுகிறது.

மன்னரின் கேள்விகளுக்கு நாகசேனா தெளிவாகவும் , அழுத்தம் திருத்தமாகவும், முற்றிலும் பொருத்தமான
விதத்திலும் பதில் அளிக்கிறார். ஒவ்வொரு குறிபிட்ட கேள்வி பற்றிய விவாதத்தின் முடிவிலும், ” நீங்கள் சொல்வது
சரிதான்.நாகசேனாஅவர்களே! நீங்கள் சொன்னது நியாயம் என்பதனை நான் உணர்ந்து கொள்கிறேன்,”என்று உறுதி
செய்கிறார்.இந்த வழியில் படிப்படியாக பவுத்த நம்பிக்கையின் பல்வேறு அம்சங்களின் ஊடாக வாசகர் அழைத்துச்
செல்லப் படுகிறார்.அவர் உணர்ந்து கொள்ளுமுன்னரே வாசகர் மிகவும் அடிப்படையானதும் முழுமையானதுமான
உண்மையை அறிந்து கொள்கிறார்.

இவ்வாறாக இந்த நூல் பவுத்தத்தின் அறிமுகமாகப் பணி புரிகிறது. இந்த காரணத்தால் தான் , தேரவாத புத்த
பிக்குகளுக்கு (துறவிகளுக்கு) பயிற்சி அளிக்கும் பாடத்திட்டமாக பிற்காலத்தில் பயன் படுத்தப்பட்டது.இந்த
வாதங்களைத் தொகுத்தவர்கள் உண்மையில் இப்படிப்பட்டதொரு நோக்கத்துக்காகவே முறையாகப் பதிவு
செய்திருப்பார்களோ என்று தோன்றுகிறது.

விவாதிக்கப்பட்ட பல கேள்விகளுள் ‘ஷாகுபுக்கு’ என்ற பதத்தின் பொருள் பற்றிய சுவாரஸ்யமான பகுதி ஒன்று
இருக்கிறது. அது மற்றவர்களுக்குப் போதிப்பதிலும் அவர்களை விமோசனம் அடைய வைப்பதிலும் கைக்கொள்ள
வேண்டிய இரு அணுகுமுறைகளுள் ஒன்றைப் பற்றிச் சிறப்பாகக் குறிப்பிடுகிறது.

இதனை படிப்பதன் மூலம் ஒருவருக்கு, இந்தப் பதத்தைப் புரிந்து கொண்டதில் மன்னர் மிலிந்தாவுக்கு பிழையான
புரிதல்களும் தவறுகளும் இருந்ததையும் SOKA GAKKAI என்பவர் இந்தப் பதத்தைப் பயன் படுத்தியது இன்னும்
பலர் பிழையான புரிதல் கொண்டிருப்பதையும் காண முடியும்.

புத்தருடைய வாசகமான “தண்டனைக்குரியவனுக்கு தண்டணை வழங்கு ” என்பதை முதலில் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.
பின்னர் : “இப்போது, நாகசேனா அவர்களே தண்டனை என்றால், ஒருவரது கையை அல்லது காலை வெட்டுவது
சாட்டையால்/ சவுக்கால் அடிப்பது,விலங்கு பூட்டுவது, சித்திரவதை செய்வது, மரணதண்டனை வழங்குவது, பதவி
இறக்கம்செய்வது என்பனவாக இருக்கின்றது.இப்படி எல்லம் சொல்வது போற்றுதலுக்கு உரியவருக்கு அழகு இல்லை.
எனவே புத்தர் இவ்வாறு (தண்டிக்குமாறு) சொல்லி இருக்க மாட்டார்.” 11 ibid p254

இத்தகைய தவறான புரிதலை எவ்வாறு விளக்குவது என்பதே புரியவில்லை.இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்
‘தண்டனை’ என்ற பதத்துக்கு நிலவிய பொருளுக்கும், இன்றைய காலத்தில் நிலவும் பொருளுக்கும் ‘ஷாகுபுக்கு’
என்பது வன்முறை என்ற தவறான புரிதலும், அதன் மீதான விமர்சனம், தவறான புரிதலின் விளைவு என்பதும்
கடந்த காலத்திலும் சரி நிகழ் காலத்திலும் சரி ஒன்றேதான் / அதுவேதான்.

மன்னர் மிலிந்தாவின் எதிர்ப்புகளுக்கு பதி சொல்லும் வகையில் நாகசேனா தொடர்ந்து ‘ஷாகுபுகு’ என்ற பதம்
இங்கே ‘தண்டனை’ என்ற பொருளில் பயன் படுத்தப்படவில்லை. மாறாக அடங்க வைத்தல் என்ற பொருளில்
எனும் பொருலில் பயன் படுத்தப் படுகிறது. ஷோஜி – பன்படுத்தல் என்ற பதத்துக்கு ஈடாகப் பயன் படுத்தபடுகிறது
என விளங்க வைத்தார். அவர் மேலும் சொல்லிக் கொண்டே போகையில் : “திமிர் கொண்ட மனது அடக்கப்பட
வேண்டும். ஈன புத்தி பண்படுத்தப்பட வேண்டும்.கெட்ட மனது அடக்கப்பட வேண்டும்.நல்ல மனது வளப்படுத்தப்
பட வேண்டும். பொறுப்பற்ற சிந்தனை அடக்கப்பட வேண்டும் சரியான சிந்தனை வளப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
தவறான கருத்துக்குப் பலியானவன் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.பெருந்தன்மையான இதயம் வளப்படுத்தப்பட
வேண்டும்.கொள்ளைக்காரன் அடக்கப்பட வேண்டும், நேர்மையானவன் வளப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

பின்னர், தன்னுடைய புரிதலில், தான் தவறு செய்து விட்டதை உணர்ந்து நாகசேனாவின் விளக்கங்கள் சரியானவை
என ஏற்றுக்கொள்கிறார். சாராம்சத்தில்,நாகசேனாவின் “ஷாகுபுக்கு’-கட்டுப்படுத்தல் செயல் முறைக்கு மன்னர்
ஆட்படுத்தப் படுகிறார்.

புத்தரின் மும்மணிகள், தருமம்,சங்கம் பற்றிய தனது எல்லா அய்யப்பாடுகளும் தெளிவாகிவிட்டதால் இறுதியில்
மன்னர் மிலிந்தா மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்தார் என்று அந்த நூல் சொல்லுகிறது.தன்னுடைய சொந்தப் பெருமை
அகங்காரம் ஆகியவற்றை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு பரிசுத்தமான நம்பிக்கையை ஈட்டினார்.தீட்சை பெறாமலேயே
பவுத்த மதத்தை ஏற்றுக் கொண்டு தனது பெயரில் ஒரு விகாரையை(மடத்தை)நிறுவி நன்கொடை ஆக அளித்தார்.
அதற்கும் அப்பால் தனது அரச பதவியைத் துறந்து, தனது மகனுக்கு பட்டம் சூட்டிவிட்டு ஒரு பவுத்தத் துறவியாய்
ஆகி ‘அர்ஹத்’ எனப்படும் நிர்வான நிலையை, மீண்டும் பிறவி எடுக்காத பேற்றினைப் பெற்றார் என்று சொல்லப்
படுகிறது.

இந்த கால கட்டமானது தீட்சை பெறாத நம்பிக்கையாளர்களின் முக்கியத்துவத்துக்கு மதிப்பளித்த மகாயான
பவுத்தம் முன்னுக்கு வந்து கொண்டிருந்த காலம்.அதனுடைய செல்வாக்கின் காரணமாக ‘ஷாகுபுக்கு’ என்னும்
செயலூக்கம் மிக்க துரித முறையில் புதிதாக மதம் மாறியவர்களைப் பற்றிய பிரதி பலிப்பு நூல் முழுவதும்
காணக்கிடைக்கிறது. தனது ‘ஷாகுபுக்கு’ முறையினால் பேரரசரை மதம் மாற்றிய நாகசேனரின் உத்வேகம் பின்னர்
மகாயான பவுத்தத்தைப் பின் பற்றியவர்களிடம் நேரடியான ஊக்கத்தை விளைவித்தது.மேற்கத்திய மற்றும்
கிழக்கத்திய தத்துவ வாதிஅளின் விவாதம் நம்பிக்கைகளின் நேரடியான மோதலைப் பிரதி பலித்தது. இவ்வாறாக
கி.மு.இர்ண்டாம் நூற்றாண்டிலேயே மேற்கத்திய உலகின் பகுதியான கிரேக்கத்தின் மீது செல்வாக்கு செலுத்தத்
தொடங்கி விட்டது என்பதை நாம் காண முடியும்.
-முடிவுற்றது-

பின் குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரையை எழுதியவர் ஒரு ஜப்பானியர். பிரதி எடுக்கையில் அவரது பெயரும்
நூலின் பெயரும் விடுபட்டிருப்பது வருத்தத்துக்குரிய நிகழ்வு.பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மொழி பெயர்க்கப்
பட்டாலும் எந்த மூல நூலின் தூண்டுதலின் பேரில் கட்டுரை எழுதப்பட்டதோ அந்த நூலாசிரியர் உலகம் அறிந்த
பெரும் புள்ளி என்பதை நான் சொல்லத் தேவை இல்லை.பிரசுரிப்பதும் நீங்கள் மட்டுமே படிப்பதும் ஆன எதுவும்
உங்கள் விருப்பம்.இதன் ஆங்கிலப் பிரதியை எப்போதோ எனக்கு வழங்கிய மதிப்பிற்குரிய ஆய்வாளர் திரு.
பெ. சு. மணி அவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி.